شادمانی اسطوره ايست که در جستجويش هستيم. "جبران خلیل جبران"

زجر کشیده ! تو آنگاه به کمال رسیده ای که بیداری در سخن گفتنت جلوه کند .

چون عاشقی آمد، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در دل من است ، شایسته تر آن که گفته آید : من در دل خداوندم.


هنگامی که در سکوت شب گوش فرا دهی خواهی شنید که کوهها و دریاها و جنگلها با خود کم بینی و هراس خاصی نیایش می کنند . 


و کدامین ثروت است که محفوظ بدارید تا ابد؟
آنچه امروز شما راست ، یک روز به دیگری سپرده شود.
پس امروز به دست خویش ببخشید ، باشد که شهد گوارای بخشش ، نصیب شما گردد ، نه مرده ریگی وارثانتان.


چشمه ساری که خود را در اعماق درون شما پنهان ساخته است ، روزی قد خواهد کشید و فوران خواهد کرد و با ترنم و نغمه راه دریا را درپیش خواهد گرفت .


این کودکان فرزندان شما نی اند ، آنان پسران و دختران اشتیاق حیاتند و هم از برای او .از شما گذر کنند و به دنیا سفر کنند ، لیکن از شما نیایند . همراهی تان کنند ، اما از شما نباشند.


اگر گام در معبدی نهادی تا اوج فروتنی و هراس خود را اظهار کنی ، برای همیشه برتری کسی نسبت به کس دیگر نخواهی یافت . برای تو کافی است که گام در معبدی نهی ، بی آنکه کسی تو را ببیند .


دهش (بخشش )، آنگاه که از ثروت است و از مکنت ، هر چه بسیار ، باز اندک باشد ، که واقعیت بخشش ، ایثار از خویشتن است.


رابطه دلی دو دوست نیاز به بیان الفاظ و عبارات ندارد .


پند آموز است ماجرای مردی که زمین را می کاوید تا ریشه های بی ثمر را از اعماق زمین بیرون کشد ، اما ناگاه گنجی بزرگ یافت ؟!



مگر نه چیزی که امروز در تسلط توست ناچار روزی از دست تو خواهد رفت ؟ پس ، اکنون از ثروت خویش ببخش و بگذار فصل بخشش یکی از فصلهای درخشان زندگی تو باشد . جبران خلیل جبران

آلن جونز کشیش می گوید برای ساختن روح به چهار نیروی نامرئی نیاز داریم : عشق ، مرگ ،قدرت ، زمان .

عشق لازم است زیرا خدا ما را دوست دارد .

آگاهی از مرگ لازم است تا زندگی را بهتر بفهمیم .

مبارزه برای رشد لازم است ، اما نباید در دام قدرتی که در این مبارزه به دست می آید بیفتیم زیرا می دانیم که این قدرت هیچ ارزشی ندارد.

سرانجام باید بپذیریم که روح ما هر چند ابدی است اما در این لحظه گرفتار دام زمان است ، با فرصتها و محدودیتهایش .بدین ترتیب باید طوری عمل کنیم که در زمان بگنجد، کاری کنیم تا به هر لحظه ارزش بگذاریم .نباید این چهار نیرو را مشکلاتی بدانیم که باید حل کنیم ، زیرا خارج از اختیار ماست . باید آنها را بپذیریم و بگذاریم آن چه را که باید به ما بیاموزند .

-چرا خدا از راه بوته ی خار با موسی (ع) صحبت کرد؟

-اگر هم درخت زیتون یا بوته ی تمشکی را انتخاب می کرد ، همین سوال را می کردید . اما سوالتان را بی جواب نمی گذارم .خدا بوته خار بیچاره و کوچکی را انتخاب کرد تا بگوید بر روی زمین جائی نیست که " او " حضور نداشته باشد .

جانم با من به سخن شد و پندم داد به عشق تمامی آنچه دیگران در نفرتند،به مهرورزي آنان كه ديگران رسوا دارند.جانم مرا اندرز داد و آشكارم كرد كه عشق نه تنها عاشق را كه معشوق را نيز متعالي مي سازد.  

تا آن دم عشق از براي من تار عنكبوتي بود ميان دو گل كه نزديكند به هم.

اما اكنون هاله ي نوري است بي نه آغاز و نه انجام. دربرگيرتده تمامي باشندگان و برشونده ي جاودان و فراگيرنده ي همه ي آيندگان.

جانم اندرز داد و آموزاندم كه ببينم زيبايي را از پس پرده ي ريخت و رنگ.

جانم مرا هي زد كه بي امان بنگرم بر تمامي آن چه زشت پنداشته اند تا آن كه زيبايش ببينم.

پيش از آن كه چنينم اندرز دهد و و به اينم گمارد،زيبايي را چنان مشعل لرزان ميان ستون هاي دود مي ديدم؛اكنون دود ناپيدا گشته و جز آتش نمي بينم.

جانم اندرز داد كه نشنوم مگر آوايي را كه از زبان يا كه از كام برخيزد.

پيش از كه چنينم اندرزد و به اينم گمارد،گنگ و تيرگون مي شنيدو غريو و فرياد بلند شادي را؛امنون آموخته ام چگونه۹ نيوشم سكوت را.و همه ي اين سرود اعصار را.و آواز بلند كيهان را.و شهود اسرار جاودان را.

جانم اندرز داد كه تشنگي به آن مي فرونشانم كه نگنجد به پياله،نه ريزد از دست ساقي،نه نوشيده شود به لبان خاكي.تا بدان دم عطشم شراره اي بود خفته در خاكستر؛اكنون اشتياقم پياله گشته،عشقم مي و تنهايي ام مستي.

جانم اندرز داد و رمود كه آن چه ناديدني است آن جويم،و بر من نمودار كرد كه آنچه برمي گيرم آن است كه مي خواهيم.پيش از آن در زمستان گرما مي جستم،و در تابستان نسيم صبا.اكنون انگشتانم مه گشته،همه ي آن چه بر گرفته فرو هشته،تا با آن چه ناديدني است در سرشتد.

جانم با من به سخن شد و مرا به استنشاق عطر گياهي فراخواند كه نه رشه دارد نه ساقه و نه شكوفه،و نه چشمي او را ديده.پيش تر در طلب عطر گلستان بودم،در خم عطاران و بخوردان عود فروشان بودم؛اكنون تنها عطر آن عود شنوم كه نسوزد و هوايي استنشاق مي كنم كه از تمامي گل هاي زمين و همه نسيم هاي زمان عطر آگين تر است.

جانم اندرزم داد و فرمود كه برگويم‹‹آري از پي تان مي آيم››،آن دم كه ناشناس و خطر گر فرايم خوانند.پيش از آن تنها درچاووش جارچي را پاسخ مي دادم در  بازار مكاره.جز راه هاي رفته و خط هاي نقشه نمي رفتم.اكنون شناخته ها مركبم گشته اند و در پي ناشناخته ام.و جاده نردبانم گشته تا به بلنداي فله ي خطر برآيم.

جانم اندرز داد به پيمودن زمان و گفت:‹‹دي بود و بايد كه فردا باشد››.تا آن زمان گذشته را برهه اي مي دانستم كه از دست شده و از ياد رود،و آينده را گاهي كه دست نيازد،اكنون آموخته ام كه در دم كوتاه حال،تمامي زمان و تمامي آن چه در زمان است به دست آمده و به حقيقت پيوسته است.

جانم به سخن شد با من و آشكار كرد كه نه كرانمندم در فضا:‹‹اين جا،آن جا،همه جا،››.زان پيش بر تپه ي خويش مي ايستادم و دگر تپه ها دور مي نمود؛اكنون تپه اي كه بر آن ميزيم تمامي تپه هاست.و. دره اي كه در آن مي شوم تمامي دره ها.

  جانم اندرز داد و فرمود كه بنگرم آن دم كه كه همگان در خوابند. وبستر جويم آن دم كه همگان بيدار؛اكنون در روز روياهاي خويش بال مي گشايم و آن دم كه آنان مي خسبند،من فراز شب نگاهشان مي كنم. و در رهايي شان پايكوبانم.

و جانم اندرزم داد و فرمود كه مبادا دل خوش دارم به ستايش زنهار و بر آشوبم از نكوهش.زان پيش به بهاي دست ساخته ي خويش بد گمان بودم؛اكنون آموخته ام درخت در بهار شكوفه مي زند،در تابستان ميوه مي دهد،و در خزان برگ خويش فرو مي ريزد تا سراسر برهنه گردد در زمستان؛بي آن كه دل خوش باشد،يا شرمسار،يا كه هراسان.

جانم اندرز داد و آموخت كه نه بلندترم از گرزاد و نه كوته تر از آل.زان پيش آدميان به دو گونه مي ديدم،يكي سست و رنجور كه ريشخندش مي كردم يا شفقتش و ديگري توانمند و پر زور كه پيروي اش مي كردم يا شورشش؛اكنون دانم كه از همان خاكم كه تمام آدميان از آن و گوهرم از گوهر آنان است . خويشتنم خويشتن آنان.رياضت من رياضت آنان است و زيارت آنان زيارت من است.اگرآنان بد كنند من نيز بد كارم و اگر نيك باشند من نيز در نكويي شان سهم دارم.اگر برشوند من نيز با آنان برمي شوم و اگر بمانند من نيز در مي مانم.

جانم اندرز داد و آموخت كه آن نور كه با خود دارم از من نيست،كه آوازم از من تزاده،كه با نور در سفرم و نور فروزنده نيستم،عود به تار بسته ام،اما نوازنده نيستم .

جانم اندرز داد اي برادر و آشكار كرد.و چه بسيار جانت اندرز داده و آشكارت كرده؛زيرا كه تو چون مني و نيست فرقي ميان ما؛جز آن كه من از آن چه در من است به آن واژگان كه در سكوت خود شنيده ام سخن گويم

و تو پاسدار آن چه اي كه در توست

و پاسباني تو به نكويي سخنوري من.

                                                                            جبران خليل جبران؛از كتاب آواي جبران 

شیطان بسیار ناراحت شد و گفت :

- دیگر در این دنیا کاری ندارم . از حالا به بعد ، همه تبه کارها و خلاف کارها و گناه کارها و بی ایمان ها ، همه یکراست به بهشت می روند !

عیسی به شیطان بیچاره نگاه کرد و خندید :

- ناراحت نباش . تمام آنهائی که خودشان را بسیار با تقوا می دانند و تمام عمرشان کسانی را که به حرف های من عمل نمی کنند محکوم می کنند ، به این جا می آیند .چند قرن صبر کن تا ببینی که دوزخ پُرتر از همیشه می شود !

همه ما دوست داریم برنده باشیم ، نه بازنده . ولی آیا میل به برنده بودن به تنهایی كافی است ؟ با این كه زندگی همواره توام با پیكار نیست ، اما شاید بتوان آن را به صحنه بازی پیچیده ای تشبیه نمود ، كه پیروزی در آن رمز و رازی دارد .

برنده متعهد میشود
بازنده وعده میدهد

وقتی برنده ای مرتكب اشتباه میشود ، میگوید : اشتباه كردم
وقتی بازنده ای مرتكب اشتباه میشود ، میگوید : تقصیر من نبود

برنده بیش از بازنده كار انجام میدهد ، و در انتها باز هم وقت دارد
بازنده همیشه آنقدر گرفتار است كه نمیتواند به كارهای ضروری بپردازد

هراس برنده از باختن به آن اندازه نیست كه
بازنده باطناً از برنده شدن دارد

برنده به بررسی دقیق یك مشكل می پردازد
بازنده از كنار مشكل گذشته ، و آن را حل نشده رها میكند

برنده میگوید: بیا برای مشكل راه حلی پیدا كنیم
بازنده میگوید : هیچ كس راه حلی را نمیداند

برنده می داند به خاطر چه چیزی پیكار میكند و بر سر چه چیزی توافق و سازش نماید
بازنده آن جا كه نباید ، سازش میكند، و به خاطر چیزی كه ارزش ندارد ، مبارزه میكند

برنده با جبران اشتباهش ، تاسف و پشیمانی خود را نشان میدهد
بازنده می گوید : «متاسفم» ، اما در آینده اشتباه خود را تكرار میكند

برنده مورد تحسین واقع شدن را به دوست داشته شدن ترجیح میدهد ، هر چند كه هر دو حالت را مد نظر دارد
بازنده دوست داشتنی بودن را ، به مورد تحسین واقع شدن ترجیح میدهد ، حتی اگر بهای آن خفت و خواری باشد

برنده گوش می دهد
بازنده فقط منتظر رسیدن نوبت خود ، برای حرف زدن

جستجوي مطالب